Investeren in coöperaties

Heb jij er ook genoeg van dat multinationals streven naar ongebreidelde groei, groei die onze biosfeer vervuilt en onze gezonde leefomgeving aantast? Vind jij het ook niet kunnen dat sommige bedrijven too big to fail zijn geworden (Volkswagen, Facebook en Monsanto/Bayer om er maar enkele te noemen)?

En heb je zin om te investeren in de wereld van morgen waarin mens en natuur weer centraal staan en het geïnvesteerde geld terugkeert naar de ‘echte’ lokale economie? Waarom dan niet investeren in coöperaties? Kort samengevat: koop één of meerdere aandelen en je bent mede-eigenaar van een coöperatie. Coöperaties die het principe ‘1 persoon = 1 stem’ laten je toe de koers van het ‘bedrijf’ mee te bepalen. Meer info over coöperaties vind je hier: https://cooperatiefvlaanderen.be/wat-cooperatief-ondernemen.

Om je op weg te helpen geef ik jullie al een aantal coöperaties mee:

Kennen jullie nog andere coöperaties die de moeite waard zijn om in te investeren? Laat het mij dan zeker weten!

Sinds kort ben ik ook zijdelings betrokken in de oprichting van een energiecoöperatie voor de Druivenstreek (Tervuren, Hoeilaart, Overijse en Huldenberg). Meer info vinden jullie op Facebook.

Naar een wereld zonder plastic?

Vandaag kwam er vanuit Europa heuglijk nieuws! Het Europees Parlement keurt met een grote meerderheid het wetsvoorstel van de Europese Commissie rond het gebruik van wegwerpplastic grotendeels goed! Zie o.a. volgende nieuwsartikels: Gedaan met plastic borden, wattenstaafjes en rietjes: Europees Parlement kiest voor verbod op wegwerpplastic, Europees Parlement kiest massaal voor verbod op wegwerpplastic en European Parliament votes to solidify EU position as global leader in the fight against plastic polution.

Lobbywerk

Op het eerste zicht enkel goed nieuws dus! Maar toch denk ik dat we niet te vroeg victorie mogen kraaien want we weten allemaal dat de olie- en frisdranken-industrie sterk staan en steeds druk zetten op onze Europese politici en ze zelfs intimideren! Het verbaasd mij dus dat we al zover zijn gekomen :-). Wie zijn bijvoorbeeld de 53 tegen stemmers en de 34 onthouders? Welke burgerbelangen verdedigen zij? Of zijn zij gewoon gezwicht onder de druk van de machtige olie-lobby? Waar blijft het verbod op (het loslaten van met helium gevulde) ballonnen? Is dit al een toegeving dat de Europese Commissie heeft gedaan? Waarom kan deze wetgeving niet direct in voege treden en moeten we wachten tot 2021 en 2025 voor het recycleren (90%) van plastic drankflessen? De alternatieven bestaan al! Of is het probleem van de plastic vervuiling nog niet dringend genoeg?

Het is ook nog afwachten op kritiek van de betrokken sectoren op dit wetsvoorstel. Ongetwijfeld werd er al veel gelobbyd tegen dit wetsvoorstel en zullen de lobbygroepen nu hun pijlen richten op de lidstaten want nu beginnen de onderhandelingen met deze laatsten. De lobbygroepen zullen zeker afkomen met de traditionele argumenten van verminderde economische groei, banenverlies, dreigen met vertrek van hun bedrijf uit de regio of lidstaat, … Of wordt niet alles in de media gegooid en komt de EU later af met 1001 uitzonderingen op de regelgeving? Of heeft de olie-industrie al een wondermiddel klaar om alle plastic te vervangen: bio-plastic, eco-plastic, herbruikbare plastic, … noem maar op, ze zullen zeker met iets ecologisch afkomen.

Voorlopig kunnen we zeggen dat onze Europarlementariërs EINDELIJK doen wat ze moeten doen: de burger beschermen!

Andere bedenkingen

Allemaal goed en wel dat verbod op wegwerpplastic, maar kan het niet zijn dat de productie en consumptie van alternatieven zoals papier, karton, hout, bamboe, staal, … meer vervuilt dan een degelijk plastic-beleid? Meer karton, hout en staal zorgt toch ook voor ontbossing en uitstoot van broeikasgassen? Een zaak staat als een paal boven water: ALLES wat op een massale schaal wordt geproduceerd en geconsumeerd is niet duurzaam, hoe ecologisch een product ook is.

Er wordt blijkbaar ook veel verwacht van de bedrijven zelf, hopelijk wordt er dan ook serieus werk gemaakt van een afdwingbare wetgeving en een degelijk controlesysteem, anders dreigt het weer een flop te worden.

Men kan zich ook de vraag stellen of er voor alles wel een alternatief nodig is. Waarom hebben wij eigenlijk rietjes nodig?

Met andere woorden, we zijn er nog niet, maar we zitten toch al op het goede spoor 🙂

De fiets in het leven van Wells

Als fervente functionele, sportieve en sociale fietser heb ik gekozen voor een quote van H. G. Wells als ondertitel van deze blog. De fiets blijft voor mij de beste uitvinding aller tijden en ondanks dat de fiets al ruim 200 jaar bestaat heeft ze nog niet aan belang ingeboet, integendeel, de fiets zal als duurzaam transportmiddel bij uitstek enkel aan belang toenemen, en wie weet, de auto ooit weer van de straten verdrijven :-). Maar wie was H. G. Wells nu eigenlijk, en wat was zijn band met de fiets? Ik ken hem enkel van zijn boek The Invisible Man en zijn quote over de fiets, meer niet. Tijd dus voor wat opzoekwerk!

NPG x13208; Herbert George Wells by George Charles Beresford

Bron: Wikipedia

Herbert George Wells was een Britse schrijver. Hij werd in Bromley geboren op 21 september 1866. Wells is o.a. bekend van zijn sciencefictionverhalen en -romans, in het bijzonder The War of the Worlds, The Time Machine en The Invisible Man (Wikipedia).

Een aantal zaken die hij in zijn fictieboeken beschreef zouden later uitkomen: zo schreef hij al in 1914 over de atoombom en voorspelde hij o.a. dat de auto en trein zouden leiden tot een trek vanuit de grote steden naar de voorsteden (Wikipedia).

Wells was een anti-religieuze socialist die een wereldregering voorstond. Deze zou niet gebaseerd moeten zijn op de parlementaire democratie maar eerder op een technocratie. Het stemrecht zou volgens hem alleen weggelegd moeten zijn voor wetenschappers, ingenieurs enz (Wikipedia).

Every time I see an adult on a bicycle, I no longer despair for the future of the human race.

Over bovenstaande quote is maar bitter weinig te vinden op het wereldwijde web, maar zo te zien ben ik niet de enige die hierover wat opzoekwerk heb verricht. Op Roads Were Not Built For Cars vind ik het volgende terug:

“Of course, H.G. Wells is also often quoted as having said or written: “When I see an adult on a bicycle I do not despair for the future of the human race.”

The quote is a popular one on bike blogs and in newspapers articles by journalists discovering the joys of cycling, but try as I might, I have not been able to track down a source for the quote. If you can verify it from the novels or letters penned by H.G Wells – or from one of his many radio interviews – please get in touch.”

Bron: The Durango Herald

Maar we geven niet op! De volgende Google-zoekopdracht levert mij een interessant Engelstalig artikel op in The Durango Herald.  Het is een recensie van een boek dat in 2017 werd geschreven door Jeremy Withers: The War of the Wheels, een boek waarvan ik het bestaan niet wist maar dat bij een volgende online-aankoop zeker in mijn e-winkelmandje zal belanden. De recensie levert immers heel wat interessante informatie op over de fascinatie van Wells voor de fiets: “… the father of science fiction was also fascinated by the bicycle.“.

Zo schreef hij, ietwat autobiografisch, “… The Wheels of Chance, his first realistic, mildly comic novel in which a young draper’s apprentice goes off on a two-week bicycle holiday. […] that book reflects its author’s early passion for the bicycle.

Wells was niet alleen gefascineerd door de fiets als middel om zich te ontspannen maar zag er ook vooral de sociologische en functionele voordelen ervan in:

From a sociological viewpoint, as Wells noted, the bicycle helped widen the horizons of the working class. You could ride to your job, travel into the countryside for a picnic, enjoy open-air exercise. He and his wife, Jane, even acquired a “bicycle built for two” (the famous song, “Daisy Bell,” was written in 1892).

Locomotion, as Withers stresses, fascinated Wells. In the very first essay in “Anticipations” (1901) he discusses the limitations of rail travel and the traffic congestion that makes bicycling in London so dangerous. Another essay reflects on the military use of bicycle brigades. In “The Land Ironclads” (1903), the enemy’s seemingly invulnerable tanks are supported by cyclist-infantrymen.”

Tenslotte zou ik deze eerste post willen eindigen met hetgene waar ik eigenlijk op zoek naar was, ja, ik heb het gevonden :-)! Ik denk dat het volgende extract uit de recensie in The Durango Herald mooi samenvat waarvoor de quote die ik gekozen heb staat: hoop. Hoop voor een betere en meer duurzame mobiliteit, hoop voor een gezondere leefomgeving!

“The War in the Air has never been as widely read as Wells’ other scientific romances. Withers reminds us that its Cockney protagonist, Bert Smallways, is a partner in a bicycle shop, that the plans for a superior aeroplane are as simple as those for a bike and that, near the novel’s climax, two men on bicycles traverse a war-ravaged New York state to deliver those all-important plans to the president. However, most of the novel proffers a bleak vision of total war, as fleets of airships rain down destruction on the world’s cities. After Germany’s highly advanced zeppelins bomb New York to rubble, they are in their turn annihilated in a “jehad” by a pan-Asian air fleet. Much of the book draws on earlier tales of aeronautical piracy, such as Jules Verne’s Robur the Conqueror and George Griffith’s The Angel of the Revolution, but Wells’ conflict quickly widens into “a universal guerrilla war, a war inextricably involving civilians and homes and all the apparatus of social life.” Global economic collapse ensues, as all our great cities suffer Mosul-like violence, famine and pestilence, while a remnant of humanity eventually survives by scavenging and subsistence farming. Only in the book’s epilogue does Wells offer a brief hope that civilization, perhaps a more humane and human-scaled civilization, might reemerge: A little boy glimpses a man riding a bicycle.

On the last page of The War of the Wheels, Withers proposes that H.G. Wells could be “the patron saint for our many sustainable transport, local-is-better, and smart urban design movements.” Perhaps. One thing is sure: Even in the 21st century, Wells still speaks to our fears and dreams.”

Wells stierf in Londen op 13 augustus 1946.