Honden aan de leiband

Foto genomen in Hasselt

Begin deze week nam ik deze foto tijdens een fietstocht (vooral de eerste zin lijkt geen enkele hondenliefhebber te weten). Op mijn pendeltraject doorheen het Zoniënwoud erger ik mij mateloos aan loslopende honden. De hond lijkt koning van het bos te zijn, en iedereen moet wijken voor de hond, ook wilde dieren. Spijtig, want het bos is van iedereen en vooral van de dieren en planten die er leven! Dus beste hondenliefhebber, hou uw viervoeter aan de leiband en wordt een echte dierenvriend. De natuur dankt u! Maar opgelet, ook in landbouwgebied kan uw loslopende hond zware gevolgen hebben voor de koeien die er grazen!

Veelo nieuws

Om de drie maanden lees ik met veel plezier het ledenblad van de Fietsersbond, Veelo. Wat heb ik onthouden van de laatste editie (lente-zomer 2019)?

  • Dat 61% van de Vlamingen op minder dan vijftien kilometer van hun werk woont, maar dat amper 15% pendelt met de fiets.
  • Dat 3 juni 2019 voor het tweede jaar op rij Wereldfietsdag is.
  • Dat vandaag ongeveer zestien procent van de bevolking naar het werk fietst.
  • De uitdaging is de fiets als basisschakel van een systeem te promoten. Dat beseft men vandaag nog te weinig.‘, aldus Christophe Njadovski, voorzitter van de European Cyclists’ Federation en schepen voor Transport, Mobiliteit en Openbare Ruimte Parijs.
  • Over e-steps heeft Christophe Njadovski het volgende te zeggen: ‘Het risico is dan weer dubbel: e-steps gebruiken de karige ruimte die net voor de fietsers gereserveerd is. En bovendien is dit niet-actieve mobiliteit.’. Daarnaast zou ik er nog persoonlijk aan willen toevoegen dat men de e-step moeilijk als een duurzaam vervoersmiddel kan beschouwen wetende dat een e-step maar tussen de 300 à 500 ritten zou moeten meegaan.
  • Om het autogevaar in te dijken is de stad geenszins gebaat met ad hoc oplossingen en toenemende ‘verommeling’ in de vorm van paaltjes, bloembakken, betonnen jerseys, ‘graag traag’-borden, slagbomen aan schoolstraten, geschilderde fietspaden, … Om autoluw en kindvriendelijk te worden, moet de stad globaal herdacht worden. Dit vraagt welontworpen ruimtes. De integratie van fietsnetwerken en fietsenstallingen, de ontwikkeling van luwe buurten, het herdenken van straatprofielen, de heraanleg van kruispunten, de prioriteit om ‘veiligheid’ boven ‘doorstroming’ te plaatsen, de inrichting van multimodale knooppunten … zijn veel meer dan technische aangelegenheden.’ aldus Annekatrien Verdickt.
  • Dat als je elke dag met de fiets naar het werk gaat, je jaarlijks gemiddeld 1.868 euro bespaart. (Bron: Bikeform.be)
  • Dat Vlaamse investeringen in fietssnelwegen zich 2 tot 14 keer terugbetalen in lagere emissies, betere mentale en fysieke gezondheid- en in een groener klimaat. (Bron: Fietsberaad)
  • Dat als je op 10 km van het werk woont en je dat traject één keer per week aflegt met de fiets, je dan jaarlijks gemiddeld 168 kg minder CO2 uitstoot. (Bron: Bikeform.be)

Dag van de Aarde: water

Ondertussen beseffen de meesten onder ons al een hele tijd dat de aarde aan het opwarmen is. De klimaatontkenners haken hier al af :-). Wetenschappers waarschuwen al decennia voor de gevolgen van klimaatverandering. Meten is weten, dat weten we ondertussen, maar het besef dat weten ook tot actie moet leiden ontbreekt.

Meten is weten, dat weten we ondertussen, maar het besef dat weten ook tot actie moet leiden ontbreekt.

Naast de klimaatontkenners heb je de mensen die klimaatverandering erg vinden maar zelf niet bereid zijn om hun steentje bij te dragen. Hier vind ik dat de overheid moet ingrijpen (niet door te subsidiëren maar door te beperken), maar ook politici zijn doof voor klimaatverandering en zijn enkel geïnteresseerd in de volgende verkiezingen. Praten over schaarste en beperkingen opleggen is pure politieke zelfmoord en zou daarbij de economie kunnen ontwrichten, dus wordt het doodgezwegen.

We moeten af van het idee dat alles overal en altijd kan!

Het gevolg is dat men niet meer beseft dat proper water een eindige grondstof is en dat men er spaarzaam mee moet omgaan. Technofixers halen aan dat men gemakkelijk zeewater kan ontzilten en vergeten al te graag dat dit negatieve gevolgen heeft voor onze Aarde. Schaarste en beperkingen opleggen zijn taboe! Totaal fout! We moeten af van het idee dat alles overal en altijd kan!

Het besef dat klimaatverandering wel degelijk een impact zal hebben op onze toekomst werd voor een aantal onder ons duidelijk met de droogte van 2017. Alsof de droogte uit 2017 niet erg genoeg was kregen we in 2018 een zelfde rampjaar. Berichten over de gevolgen van de droogte verschenen met de regelmaat van de klok in de media. Landbouwers kwamen in de problemen met het irrigeren van hun akkers. Men kwam op een bepaald moment zelfs in de absurde situatie terecht dat in bepaalde regio’s de landbouwer niet meer mocht irrigeren terwijl particulieren en de openbare diensten nog wel zwembaden en vijvers mochten vullen, auto’s mochten wassen, gazons en tuinen mochten besproeien, … Pas dan kwam het ‘geweldige communicatie-/actieplan’ van onze daadkrachtige overheid in voege. Men sprak over kleurencodes, een droogtecommissie, ineens moesten de provinciegouverneurs beslissen over adviezen, … Dit allemaal leidde tot een communicatieplan waar niemand aan uit kon, een plan dat voor elke provincie verschilde. Van een duidelijke communicatie en éénvormige aanpak was geen sprake, verwarring en amateurisme troef!

Het actieplan bleef ook dode letter. Men dreigde met boetes en controles maar in realiteit mocht iedereen gewoon verder doen zoals gewoonlijk. Jan Briers, provinciegouverneur van Oost-Vlaanderen, was duidelijk geen voorstander van een ‘harde’ aanpak: ‘Het is niet de bedoeling om een heksenjacht te organiseren’, klinkt het. Hij rekent op het gezond verstand en ‘solidariteitsgevoel’ van de inwoners van de provincie. Awel meneer Briers, het gezond verstand van de overheid en de modale inwoner kan ik samenvatten met een reactie die ik vorige zomer kreeg van een vriend toen ik mijn zorgen uitte over de mogelijke gevolgen van een langdurige droogte: ‘Waar maak je je nu zorgen om, er komt toch nog altijd water uit de kraan’. Ik wil maar zeggen, maatregelen aankondigen zonder handhaving leidt tot niets.

Waar maak je je nu zorgen om, er komt toch nog altijd water uit de kraan.

Bovenstaande reactie klopt inderdaad maar als ik mij niet vergis is er geen enkele meteoroloog die het weer op lange termijn kan voorspellen. Onze houding en ons onvermogen om krachtdadig op te treden heeft ertoe geleid dat we nu nog steeds kampen met watertekorten. Wat komende zomer ons zal brengen van neerslag is een groot vraagteken. Wat zullen de gevolgen zijn van 3 opeenvolgende droge jaren? Niemand weet het, maar één ding stelt mij gerust, zolang er water uit de kraan komt hoeven we ons geen zorgen te maken (sic).

Waarom schrijf ik dit nu? Omdat er nog steeds mensen zijn die niet beseffen dat we in een precaire situatie verkeren. Eergisteren ging ik net zoals vele anderen fietsen om te genieten van het uitzonderlijke lenteweer. Het is mij tijdens de rit opgevallen dat veel mensen hun wagen aan het wassen waren. Onverantwoord vind ik het! Ik fiets ook graag met een propere fiets maar nu denk ik wel twee keer na alvorens mijn fiets te poetsen. Onze watervoorraden zijn nog steeds niet aangevuld tot het normale peil, experten waarschuwen voor de lage waterstanden en hopen op grote hoeveelheden neerslag de komende weken, de toekomst is onzeker, en toch blijven we onze waterreserves aanboren voor nutteloze doeleinden. Wetenschappers waarschuwen, maar wat ben je met wetenschap als de media en overheid er niet naar luisteren en liever rekenen op het ‘gezond verstand’ van de burger. Het gezond verstand is soms ver zoek, maar mijn gezond verstand zegt dan,

wat ben je met een propere wagen of een groene gazon als er geen druppel water meer uit de kraan komt…

De mensen durven niet meer in de natuur leven

Foto van onze achtertuin genomen op 15 april 2019

Ik zal direct met de deur in huis vallen: bovenstaande foto van onze achtertuin werd vandaag genomen, een mooie natuurlijke tuin met in het voorjaar de bloei van de voorjaarshelmbloem en andere voorjaarsbloeiers zoals blauwe druifjes. De kerselaar en de appelaar staan nu in bloei, het gras staat enkelhoog en wordt gekleurd met enkele paardenbloemen, want, zeg nu zelf, groen is toch maar groen hé :-). De meeste mensen hebben een hekel aan bloemetjes en ‘onkruid’ in hun gazon maar ik ben er fier op! Deze achtertuin is het resultaat van jarenlange ‘verloedering’. Afgelopen jaren werd deze tuin maar tweemaal per jaar gemaaid en het maaisel werd steeds afgevoerd. Vorig jaar, met de uitermate droge zomer, werd het gras zelfs maar één keer gemaaid. Overal zag je bruine gazons, maar niet bij ons! Ons gras stond nog frisgroen, niet omdat we ons gras bewateren maar wel omdat we ons gras wat langer laten staan en door de schaduw van de bomen. Dit jaar hebben we ons gras zelfs nog niet gemaaid! Laat de bomen en het gras maar groeien! Geen bemesting, geen bewatering, geen extra chemicaliën, geen wekelijkse maaibeurt, … het hoeft allemaal niet en het is goed voor de natuur! Het resultaat mag gezien worden: een mooie ecologische tuin met een minimum aan inspanningen, wat wil je nog meer? De Vlaming wil blijkbaar nog meer, maar ik weet niet wat…

Maak van je tuin dus geen woestijn maar maak er een ecologische hotspot van! De vraag is hoe je de rest van Vlaanderen hiervan kan overtuigen, niet simpel… Tot voor kort dacht ik dat het beeld van de kort afgesneden gazons tot het verleden hoorden. Ik dacht dat het iets was van de oudere generaties, maar niets is minder waar spijtig genoeg. In mijn vriendenkring en op het werk worden er vaak gesprekken gehouden over hoe je je tuin in ‘topconditie’ moet houden: wanneer mag men snoeien, welk product moet ik kopen, hoeveel mag ik ervan gebruiken, … een onderwerp dat mij mateloos ergert, en als ik dan eens een opmerking durf maken bekijken ze mij alsof ik van een andere planeet kom. Laat het duidelijk zijn: ik kom niet van een andere planeet maar als we verder doen zoals we nu bezig zijn gaan we met z’n allen naar die andere planeet moeten vluchten, iets dat ik als buitenaards wezen kost wat kost wil voorkomen! Elke dag hoor je wel een tuinmachine draaien, zie je iemand achter een grasmaaier lopen of vergif spuiten om veronkruiding tegen te gaan, … We zijn slaaf van onze eigen tuin geworden. We laten onze kinderen spelen in tuinen vol Roundup en andere kankerverwekkende chemische stoffen. De kans op een tekenbeet in een steriele tuin is misschien kleiner dan in een verwilderde tuin maar als ouder zou ik liever hebben dat mijn kind een tekenbeet krijgt dan dat het later sterft aan kanker… We willen allemaal gezonde lucht maar beseffen niet dat (afhankelijk van de bron en grasmaaier) een maaibeurt van een uur ongeveer evenveel vervuilt als een autorit van 150 km. Allemaal slecht voor het milieu en onze gezondheid, maar door massaal te tuinieren houden we deze vervuilende miljardenbusiness van de agrotuin industrie wel in stand. Tijd dus om het tij te keren en onze tuinen te verwilderen!

Even samengevat: hoe meer je in je tuin werkt, hoe meer schade je toebrengt aan de natuur. Uiteraard is dit kort door de bocht maar algemeen genomen klopt dit volgens mij wel in Vlaanderen. Maar er is hoop, campagnes zoals byebyegrass.eu en de opiniestukken van Louis De Jaeger die met de regelmaat van de klok in de media verschijnen helpen het thema onder de aandacht brengen.

Meer over de schadelijke impact van tuinieren op ons ecosysteem lees je hier.