‘Wij betalen met ons leven voor jullie handelsverdrag’

Of hoe de EU met haar onbezonnen handelsverdragen chaos en oorlog aanwakkert in de rest van de wereld. Het volledige artikel lezen jullie hier.

Kort samengevat: in de Amazone komen regelmatig confrontaties voor tussen illegale bomenkappers en inheemse bos beschermers, daarbij komen vaak mensen om. Een groep inheemse leiders uit Brazilië voeren nu campagne in Nederland met de boodschap ‘Inheems bloed: geen druppel meer’. Het Bolsanero-regime krijgt een veeg uit de pan maar wij ook! De actievoerders spreken over een geïnstitutionaliseerde genocide die moet stoppen maar die wij mee helpen in stand houden door het ondertekenen van handelsverdragen à la EU-Mercosur-handelsverdrag. Volgens de delegatie pakt het EU-Mercosur-handelsverdrag dramatisch uit voor hun leefgebieden. “Mercosur betekent dat wij moeten wijken voor landbouw”, zei Alberto Terena. “De prijs van dit verdrag is ons leven. Denk dus goed na.”.

Kretã Kaingang voegt eraan toe: “Moedeloos word ik er van. Wij zijn hét voorbeeld dat uw houding niet is veranderd. Jullie willen vechten tegen klimaatverandering. Jullie willen de Amazone beschermen, zodat jullie hier vrij kunnen ademen. Wij zijn hier niet om hulp te vragen, maar om erop te wijzen dat jullie je verantwoordelijkheid niet nemen.”, aldus Kretã Kaingang.

Harde maar zeer terechte woorden van boze inheemse leiders over de hypocrisie van onze EU-bobo’s!

Silent Spring

Volgende tekst is overgenomen uit de RandKrant, sept. 2019 – jaar 23 – #06

Dit jaar blijft het wel erg rustig in onze wegbermen. op de bloeiende vlinderstruiken en talloze bloemen, zoals margriet en knoopkruid, is geen vlinder, bij of zweefvlieg te zien. Angstaanjagend, want vorige jaren zag je het kleine grut al zienderogen achteruitgaan. En dat zijn uiteindelijk toch de kanaries van de biodiversiteit overal te velde, ook in de Rand.

Er leeft al een tijdje de vrees dat er geen weg meer terug is. Eens de negatieve spiraal een kritisch punt overschrijdt, is het mogelijk definitief gedaan met de natuurrijkdom die we zovele millennia in onze contreien mochten koesteren. Maar nu ziet het er zo akelig stil uit, bijna zoals Rachel Carson het in 1962 treffend beschreef in haar boek Silent Spring.

Het lijkt steeds meer die kant op te gaan, en dat op slechts een paar tientallen jaar tijd. De meeste gewone soorten als de kleine vos laten het tegenwoordig zwaar afweten. Je ziet ze echt nergens meer. En zeggen dat het veertig jaar geleden onze meest algemene dagvlinder was. Het landschap is leeg, de bloemen weg, en daarmee ook de insecten die er moeten van leven. In hun spoor volgen de vogels (waar zijn de mussen gebleven?) en de zoogdieren (het kersverse wolvengezin op het militair domein in Leopoldsburg gaat de meubelen niet redden). Nooit gedacht dat ik dit zou meemaken. Wel dus. Benieuwd wat komende jaren nog zullen brengen.

TEKST Herman Dierickx

De achteruitgang van onze biodiversiteit is iets dat we dagelijks zien en aanvoelen, toch gaf dit mij nog een rilling toen ik het las…