Briefschrijven voor gerechtigheid

Op 29 november 2020 publiceerde ik de briefschrijfactie – schrijven tegen onrecht. Briefschrijver en ‘grondstromer‘ Dirk Jena maakte volgend ‘verslag’.

Briefschrijven voor gerechtigheid

Overtuiging als misdaad

De Spaanse aanpak van volksnationalisme staat model voor een repressief staatsnationalisme vervreemd van volk en ten dienste van een gevestigde machtsbourgeoisie. Omdat ook de Vlaamse emancipatie in hetzelfde bedje ziek is, riep GrondStroom op tot briefschrijven richting Spanje en Europa als een Corona-veilige eindejaarsactie. EU-parlementairen en Spanje zijn medeplichtig in het vervolgen en gevangenzetten van Catalanen vanwege een vreedzame demonstratie van hun overtuiging, en dat mag niet de doofpot in.

Repressieve rechtspraak

Tijdens de webinar die de briefschrijfactie inleidde vertelde een familielid van een gevangene dat de rechtbank recentelijk tot de toepassing van een halfopen gevangenisregime voor de negen Catalaanse leiders had beslist.  Dit was echter zonder de Openbare Aanklager van de Spaanse overheid gerekend wiens beroep tegen het penitentiair verlof werd bekrachtigd door het Hooggerechtshof. Deze gerechtelijke partijdigheid is kenmerkend voor de Spaanse jurisdictie bedoeld om elk engagement voor zelfbeschikking te breken.

Gerechtelijke dwaling

In samenwerking met het Vlaams Komitee Druivenstreek worden ook EU-president Michel en justitiecommissaris Reynders aangeschreven met de vraag om het nieuw EU-strafsysteem voor mensenrechtenschenders toe te passen op de Catalaanse zaak. Ontgoochelend was dat het voorstel verwaterde tot een maatregel die uiteindelijk niet toepasbaar is op de Spaanse schendingen van de mensenrechten. De facto dus bedoeld om de EU-machtsbourgoisie, bewierookt als verdedigers van de democratische rechtsstaat, uit de wind te zetten. De drie grote partijen van het Europees Parlement wendden hun macht aan om iedere verwijzing naar het zelfbeschikkingsrecht der volkeren te schrappen. Een gerechtelijke dwaling aangestuurd door de Castiliaanse EU-vertegenwoordiger van buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.

Twee maten

Wat is het verschil tussen de Chinese journaliste die vier jaar cel krijgt voor haar berichtgeving over de Corona-omstandigheden in Wuhan en de Spaanse student tot vier jaar cel veroordeeld voor zijn deelname aan een pro-Catalaanse betoging in Madrid? En wat te denken van de EU-parlementairen, die wegkijken van de trieste realiteit dat Catalaanse leiders in ballingschap worden vervolgd of voor zeer lang worden opgesloten vanwege hun overtuiging?  Is er een verschil in het zelfbeschikkingsrecht van een Tibetaan of van een Catalaan? Of is er hier sprake van twee maten en twee gewichten waardoor ook Europa het pad van gevangenis der volkeren is ingeslagen?

Hart onder de riem

Een 30-tal briefschrijvers, aanmoedigende antwoorden vanuit de gevangenis, en medestanders die blijven geloven in een Europa op mensenmaat, bieden het sprankeltje hoop dat nodig is om op termijn de EU ivoren toren af te bouwen. Principiële standvastigheid en volksengagement zijn onontbeerlijk om het Europees project te doen aanslaan. In de plaats krijgen we partijdige standpunten die Europa op wereldvlak slechts hoongelach opleveren. Vandaar dat GrondStroom staat voor een nieuw Europa met de volkeren als hoeksteen van diversiteit en vrede.

Vleesindustrie, virussen en de vrije markt

Misschien is het marktsysteem héél nuttig op lokaal en regionaal niveau, maar zijn er limieten op globaal niveau. Misschien is het wereldwijde vrije-markt-extremisme als economische ideologie juist hét probleem van boeren, milieuactivisten én van ons allemaal. 

Niet de boeren of de consumenten falen hier, een beleid dat dit laat gebeuren faalt. Een beleid dat een wereld schiep van toenemende uitbuiting en uitputting met toenemende kosten voor iedereen, van klimaat tot pandemie. De onzichtbare hand van de vrije markt geeft ons geen duwtje in de goede richting, ze steekt de middelvinger naar ons op. Naar onze boeren, naar onze milieubeschermers en naar iedereen, behalve een steeds kleinere kapitaalkrachtige groep. Wat als de overheid niet probeert om dat systeem  te redden, maar om de mensen te redden?

Lees hier het volledige opiniestuk van geograaf Nick Meynen op de VRT-nieuwssite.

La petite résistance et la ceinture

Naar aanleiding van de Gordel hangt sinds maandag 31 augustus onze fiere Vlaamse Leeuw terug aan de gevel van ‘t Klein Verzet. Dit nog tot zondag 6 september. Wegens corona gaat de Gordel dit jaar digitaal door maar de boodschap blijft dezelfde: op een sportieve en ludieke manier het Vlaamse karakter van de groene rand rond Brussel promoten. De Gordel duurt dit jaar ook een week in plaats van een dag (meer info op www.gordelfestival.be). We vonden het dus gepast om onze Vlaamse Leeuw buiten te hangen, net zoals we dit doen op onze nationale feestdag 11 juli. De stamgasten van ’t Klein Verzet weten ook dat we de andere volkeren en regio’s in Europa genegen zijn en hun feestdag vieren door de gepaste vlag op de betreffende dag buiten te hangen. Dit gebeurt dus ook op 27 september met de feestdag van de Franse gemeenschap.

Ik wist ook niet dat er vandaag de dag nog mensen zijn die zo zwart/wit denken en dat ’t Klein Verzet in Huldenberg ligt :-). Uiteraard zijn we solidair met iedereen, Vlaming of niet (dit heeft er tenslotte niets mee te maken), die tijdens corona vrienden of familie heeft verloren.

’t Klein Verzet (www.tkleinverzet.vlaanderen), gestart in 2015, is het café van mijn ouders. Het promoot o.a. de solidariteit tussen de volkeren en regio’s van Europa en het streven van deze regio’s naar meer autonomie en/of onafhankelijkheid. We zijn er tenslotte van overtuigd dat een Europa van de regio’s een democratisch alternatief kan bieden voor de huidige EU, een EU gedomineerd door de Commissie, Frankrijk en Duitsland, en waar de rest van de lidstaten alle macht trachten naar zich toe te trekken. Regio’s en volkeren voelen zich vandaag de dag niet gehoord en bijgevolg uitgesloten. Nodeloos te zeggen dat iedereen er welkom is om er een pint of frisdrank te komen drinken en in gesprek te treden met andere cafégangers.

Voor zover ik weet is dit (nog) niet verboden in een ‘democratie’, en goed gezien, het gaat inderdaad niet om de officiële vlag :-).

Maar waarom zeg ik dit nu allemaal? Na 5 jaar van voornamelijk positieve recensies op sociale media heeft ’t Klein Verzet naar aanleiding van het ophangen van onze Vlaamse Leeuw een negatieve recensie uitgelokt. Niet omwille van de slechte bediening, niet omwille van de onvriendelijkheid, niet omwille van het aanbod of het interieur, maar louter omwille van onze overtuiging. Een negatieve recensie dus van iemand die voorbij is gereden en toevallig onze Vlaamse Leeuw zag buiten hangen. Van onverdraagzaamheid gesproken! De recensie luidde als volgt: ‘Ne surtout pas y aller si vous parlez français : drapeau flamingant’. Vrij vertaald: ‘U moet er zeker niet gaan als u Frans spreekt : flamingante vlag’. Uiteraard hebben we hier op een vriendelijke manier op gereageerd en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik de recensie sindsdien niet meer kan terugvinden. Laat ons hopen dat ze de recensie zelf verwijderd heeft naar aanleiding van ons antwoord. Indien niet, voeg ik later nog wel een printscreen toe. Het is o.a. om die reden – typische ongenuanceerde opmerkingen/reacties die leiden tot eindeloze en polariserende discussies – dat ik een aantal jaren geleden ben gestopt met sociale media. Maar op deze recensie wil ik toch even graag een antwoord geven. Het klopt dat het gaat om de strijdvlag en niet om de officiële Vlaamse leeuw, en nee, in een ‘democratie’ is het (nog) niet verboden om zo’n vlag uit te hangen. De reden is duidelijk: elke dag moet er gestreden worden om de rand rond Brussel Vlaams te houden. Bovenstaande reactie bewijst nogmaals dat de strijd verre van gestreden is. Het zou Bob et Bobette sieren als ze de moed zouden hebben om toch eens af te zakken naar ’t Klein Verzet, dan zouden ze beseffen dat er achter de niet-officiële Vlaamse leeuw meer schuilt dan alleen maar flamingantisme. Ze zouden er leren dat niet alle Vlamingen extremisten zijn, net zoals ik ervan overtuigd ben dat niet alle belgicisten (omdat wij steeds aangesproken worden als flamingant gebruik ik hier graag de term ‘belgicist’) aanhangers zijn van Leopold en zijn wandaden in het toenmalige Congo goedpraten, of niet alle Walen van PS-signatuur zijn. We vragen enkel een beetje goede wil om ons in het Nederlands aan te spreken, een vorm van respect die we ten zeerste waarderen. En als het niet lukt staan mijn ouders altijd klaar om jullie verder te helpen, desnoods in het Frans. Maar ons beledigen als flamingant terwijl we ons goed kunnen uitdrukken in het Frans gaat te ver. Ik mag hopen dat jullie als goede Belg perfect drietalig zijn en dus geen enkele moeite hebben om een consumptie in het Nederlands te bestellen. Bob et Bobette zouden ook opmerken dat we bieren aanbieden van een Waalse coöperatieve brouwerij, met o.a. La Rousse de Poire en La Grézienne, en Lutgarde aangeleverd vanuit Lasne. Want kleinschalige en lokale samenwerking met respect voor ieders identiteit, daar gaan we voor! Of wat zouden ze denken van het bier Le Franc Belge? 🙂 Tot hun grote verbazing zullen ze ook ontdekken dat we frisdranken van Oxfam aanbieden. Want eerlijke en duurzame handel met het zuiden vinden we belangrijk! We bieden eveneens taalgrensoverschrijdende toeristische fiets- en wandeltochten aan, want verbroederen met andere gemeenschappen verrijkt de geest!

In mijn ogen verdient ’t Klein Verzet deze negatieve recensie louter op basis van onze Vlaamse Leeuw/overtuiging dus niet en bij deze nodig ik hen uit om onze website eens na te lezen. Verder hoop ik dat Bob et Bobette de volgende keer eerst tweemaal nadenken voordat ze iets posten, want een beetje opzoekwerk had hen al veel wijzer gemaakt. Zo hadden ze bijvoorbeeld te weten kunnen komen dat we ons ook inzetten voor natuur en cultuur, op de website staat letterlijk: ‘Aandacht voor erfgoed, eigenheid, natuur en zachte recreatie in de Druivenstreek, Dijleland en de Vlaamse Rand staan centraal, met zorg voor al het mooie dat zich langs het Klein en Groot Terlanen Wandelpad bevindt.’ en uiteraard: ‘Insgelijks wordt het seizoenskalender ingekleurd met heiligendagen en een bevlagging die de culturele diversiteit en verdraagzaamheid van het Europa der Volkeren in de verf zet.’

Papa of mama, voor mij een Franc Belge alsjeblieft… Schol!

Met Vlaamse groeten,

Tuur Jena

Digitale roes

Als het internet een land zou zijn, dan zou het de derde grootste stroomverbruiker van de wereld zijn. Het dataverkeer in bijvoorbeeld Duitsland is met een uitstoot van 33 miljoen ton CO2 even vervuilend als het binnenlandse luchtverkeer. Daar denk je niet aan wanneer je via Spotify van pakweg een symfonie van Bach zit te genieten.

Ook onze smartphones dragen gretig bij: om 20 of 30 apps op ons toestel continu actueel te houden is al snel het energieverbruik van een koelkast nodig. Bron: Seizoenen, nr. 4, 2020 (Velt)

Het probleem wordt meer zichtbaar als we ons realiseren dat al die informatie voor beeld en muziek ergens wordt opgeslagen in de servers van computercentrales om op elk moment beschikbaar te zijn. Daar zitten dus ook onze foto’s ‘in de cloud’ bij.

Van de 55.000 centrales in Duitsland bevindt zich een vierde in het commerciële centrum van Frankfurt. Ze verbruiken daar nu al meer stroom dan alle huishoudens en de plaatselijke luchthaven samen. De voornaamste oorzaak van dat hoge stroomverbruik is de koeling van al die supercomputers, waarvan de microprocessoren op eenzelfde oppervlakte tot tien keer meer warmte produceren dan een elektrische straalkachel.

Maar liefst 90 procent van alle beschikbare data is pas het laatste anderhalf jaar opgeslagen door de explosieve groei van online video’s bekijken en het streamen naar aanbieders van films en series zoals Netflix. Ook onze smartphones dragen gretig bij: om 20 of 30 apps op ons toestel continu actueel te houden is al snel het energieverbruik van een koelkast nodig.

Terwijl giganten zoals Google en Apple hun energieverbruik trachten te vergroenen met de zonne-energie van ‘solarparks’, stellen aanbieders zoals Netflix en Amazon zwaar teleur. Vroeg of laat gaan overheden moeten ingrijpen en het verbruik van te veel gigabytes progressief belasten.

Intussen kunnen we zelf al heel wat digitale ballast aan overbodige foto’s en verouderde mails uit de cloud verwijderen, en opnieuw een boek lezen in plaats van weer een film te streamen. Bron: Seizoenen, nr. 4, 2020 (Velt)