Waarom moet mijn hond aan de leiband?

(Overgenomen van www.natuurpunt.be) De natuur is kwetsbaar. Zeldzame planten groeien. Weidevogels broeden op de grond. Reekalfjes liggen beschut in het gras. Dieren zijn op zoek naar voedsel. Je hond verstoort hen. Soms met dramatische gevolgen…

In de meeste natuurgebieden van Natuurpunt is je hond welkom, op voorwaarde dat hij aan de leiband loopt. Daar zijn een paar goede redenen voor, ookal is je hond goed getraind en “zou hij geen vlieg kwaad doen”.

Voor andere bezoekers

Honden kunnen, hoe klein ook en zeker als ze loslopen, hinderlijk zijn voor andere bezoekers.

Wilde dieren zien een roofdier in je hond

Het klinkt misschien gek maar voor veel in het wild levende dieren is de hond een roofdier, net als de wolf of de vos. Heel wat dieren, vooral in open landschappen, leven op de grond. Die dieren moeten permanent op hun hoede zijn voor aanvallers. Bij loslopende honden kunnen de dieren niet voorspellen of ze een risico lopen. Alle honden hebben een jachtinstinct en de meeste gaan de vluchtende dieren achterna.  Dieren die regelmatig worden verstoord, zullen uiteindelijk vertrekken.

In een meer gesloten landschap, zoals bossen, is de verstoring minder ingrijpend. De meeste dieren leven er hoger in de bomen, vaak in holten. Vooral grotere zoogdieren zullen gealarmeerd zijn door de aanwezigheid van een hond. Blijft de hond aangelijnd, dan valt de verstoring mee. Een loslopende hond zal echter wel een verstoring veroorzaken en bijvoorbeeld reeën en hazen opjagen waardoor ze verderop soms in een prikkeldraad verzeild raken.

Een natuurgebied is geen hondentoilet

In ons sterk verstedelijkt Vlaanderen worden natuurgebieden steeds meer een hondentoilet. Dit is niet aangenaam voor de andere wandelaars. Neem een hondenpoepzakje mee, zodat er niets achter blijft in de natuur.

Grazend vee is kwetsbaar

In gebieden waar begrazing aan de gang is moet er ook rekening gehouden worden met de grazers. Vooral schapen, maar ook jonge kalfjes van gallowayrunderen zijn kwetsbaar voor honden.

Soms liever zonder hond

Soms is je hond echter niet welkom in een natuurgebied, omdat er te veel kwetsbare dieren zitten. In dat geval, geven we dat aan op het infobord aan de ingang van het gebied. Bedankt om die richtlijn te respecteren.

Na Corona dreigt waarschijnlijk de allergrootste ramp…

…die van de waterschaarste. Na 3 kurkdroge jaren weigert de regering doortastende maatregelen (bijvoorbeeld water fors duurder maken) te nemen en doet iedereen alsof er niets aan de hand is. We blijven kärcheren, onze gazons sproeien, onze zwembaden vullen en onze auto’s wassen terwijl het waterpeil zienderogen daalt tot nooit eerder geziene lage meetstanden. Lees hier wat Patrick Willems, hydroloog aan de KU Leuven, te zeggen heeft over de droogte van de laatste 3 jaren. Wie overleeft na corona de waterschaarste? Wie blijft straks gespaard van het waterafschakelplan? Toch wel boeiende vragen die iedereen blijft negeren maar waar we vroeg of laat een serieuze prijs zullen voor moeten betalen…

Wacht niet tot het te laat is, hier alvast enkele tips om water te besparen.

Weg met de groei economie!

Mijn vorige post had ik de titel ‘Hopelijk wordt Corona een ‘game changer’‘ meegegeven, in Het is nú tijd voor een economie die niet draait om groei en koopkrachtplaatjes beschrijft Jason HICKEL perfect wat ik bedoel.

Sterker nog: het najagen van groei is precies waarom we tot dusver geen stap verder zijn gekomen in het voorkomen van een klimaatcatastrofe. In de afgelopen twintig jaar heeft de wereld meer dan 2.000 gigawatt aan schone energiecapaciteit gebouwd. Dat is heel veel. Maar in diezelfde tijd is de energievraag zes keer zo groot geworden. Al die nieuwe schone energie wordt meteen opgeslokt door de groeiende vraag, en de uitstoot blijft jaar in, jaar uit stijgen.

Citaat van Jason HICKEL, economisch antropoloog en gastschrijver bij de Correspondent.

Druifkracht, schone energie als streekproduct

Een goed jaar geleden stapte ik mee in een avontuur, we zouden in de Druivenstreek een burgercoöperatie oprichtten met als doel energie te besparen en lokaal duurzame energie op te wekken. Sinds dinsdag 17 december 2019 zijn we officieel van start gegaan onder de naam Druifkracht. Investeer mee in onze toekomst en word coöperant van Duirfkracht! Meer informatie op www.druifkracht.be. Klik op de foto hieronder om het artikel te lezen op HLN.

De leden van Druifkracht zetten hun krabbel bij de notaris zodat de burgercoöperatie officieel een feit is. (HLN)

Lang leve de kerstmarkt! Of toch niet?

Het is weeral de periode van het jaar dat iedereen naar kerstmakten afzakt. Afgelopen maandag ben ik voor het eerst met de collega’s van het werk naar de kerstmarkt op het Brouckèreplein geweest, Winterpret (2019) verzekerd!

Kerstmarkten… dat laat mij koud. Kou lijden met een glühwein in de hand, niets voor mij. Aan het andere extreem heb je mensen die heel het land afreizen om toch maar geen kerstmarkt te moeten missen. Maar zijn kerstmarkten nog van deze tijd vraag ik mij af. Ik ging mee met de collega’s, zag en droop vol teleurstelling af.

Toen we op de kerstmarkt aankwamen zag ik meteen de ijspiste. Tegenwoordig is het gewoon zo, een kerstmarkt dat zich een beetje respecteert heeft een ijspiste. Het was intussen rond de 10 graden, ideaal weer voor een ijspiste dacht ik! Een ijspiste lijkt mij enkel nuttig en gezellig in steden waar het tijdens de winter vriest, maar dat is misschien een rare gedachtekronkel van mezelf… Hier in België trekt men zich daar duidelijk niets van aan, ook bij 20 graden moet en zal een kerstmarkt van enige omvang een ijspiste hebben! Voor een ijspiste moet de klimaatproblematiek maar even in de koelkast. Alles moet wijken voor de gezelligheid, dat is duidelijk.

Kom, we gaan iets eten en drinken! Oh tof, recycleerbare bekers! Maar even later zag ik dat er ‘Winterpret 2019’ op de beker stond gedrukt. Waren deze bekers maar éénmaal recycleerbaar? Wie zal het zeggen…

We zetten ons neer op een bank onder een afdak om onze lekkere kerstmenu te verorberen. Ik had het ineens veel warmer en keek eens rond mij. Inderdaad, onder het afdak waren warmtelampen aangebracht. Zie mij hier nu zitten op een kerstmarkt met een ijspiste, ‘recycleerbare’ bekers en een warmtelamp boven mijn hoofd… en dan moet ik dit nog gezellig vinden ook.

Ja, ik heb het moeilijk met kerstmarkten. Kerstmarkten zijn voor mij energieverslindende ontmoetingsplaatsen die enkel dienen om de economie in de eindejaarsperiode nog een extra boost te geven. We hebben onze Aarde al een jaar lang uitgeperst en dan moet ze nog eens die zeer belastende eindejaarsperiode zien door te komen. Het eindejaar moet vooral gezellig zijn, en als we daarvoor onze planeet nog eens extra moeten uitwringen, awel, dan doen we dat! Denk maar aan de vele onnodige cadeaus/gadgets die worden weggeschonken onder collega’s, vrienden en familieleden, pakjes die rechtstreeks de vuilbak in gaan of die daags nadien op een online-site te koop worden aangeboden. Denk maar aan de vele themafeestjes die met nieuwjaar worden georganiseerd. Dit jaar zal het voor mij ‘retro’ zijn, maar ik ben niet van plan om mij iets aan te schaffen dat ik maar één keer zal aandoen, dus zal ik met nieuwjaar de saaie gast zijn die uit principe niet wil meedoen, het zij zo :-). Denk maar aan alle mensen die er elk jaar een wedstrijd van maken om hun tuin zoveel mogelijk te versieren, daarbij komt nog het opbod tussen de gemeenten, niemand wil onderdoen voor zijn buur(gemeente). En dan heb ik het nog niet over de massale steriele kerstboomplantages die nodig zijn om al onze huiskamers sfeervol in te richten, de mensen die met het vliegtuig op vakantie trekken, de pakjesdiensten die miljoenen kilometers moeten afleggen om alle cadeautjes tijdig onder de kerstboom te krijgen, de verhoogde vleesconsumptie, … Elk jaar sneuvelen records van het aantal betalingstransacties en verzonden berichtjes tijdens nieuwjaar. Het lijkt alsof een eindejaar enkel geslaagd is als deze records worden verbroken. Waar gaat dit naartoe?

Laat ons dus de eindejaarsperiode op een sobere manier vieren, op een manier waarbij onze Aarde ook wel bij vaart. Ik wens onze planeet alvast een zalige kerst en een gelukkig nieuwjaar, en dat het in 2020 beter moge worden dan in 2019, schol!

‘Wij betalen met ons leven voor jullie handelsverdrag’

Of hoe de EU met haar onbezonnen handelsverdragen chaos en oorlog aanwakkert in de rest van de wereld. Het volledige artikel lezen jullie hier.

Kort samengevat: in de Amazone komen regelmatig confrontaties voor tussen illegale bomenkappers en inheemse bos beschermers, daarbij komen vaak mensen om. Een groep inheemse leiders uit Brazilië voeren nu campagne in Nederland met de boodschap ‘Inheems bloed: geen druppel meer’. Het Bolsanero-regime krijgt een veeg uit de pan maar wij ook! De actievoerders spreken over een geïnstitutionaliseerde genocide die moet stoppen maar die wij mee helpen in stand houden door het ondertekenen van handelsverdragen à la EU-Mercosur-handelsverdrag. Volgens de delegatie pakt het EU-Mercosur-handelsverdrag dramatisch uit voor hun leefgebieden. “Mercosur betekent dat wij moeten wijken voor landbouw”, zei Alberto Terena. “De prijs van dit verdrag is ons leven. Denk dus goed na.”.

Kretã Kaingang voegt eraan toe: “Moedeloos word ik er van. Wij zijn hét voorbeeld dat uw houding niet is veranderd. Jullie willen vechten tegen klimaatverandering. Jullie willen de Amazone beschermen, zodat jullie hier vrij kunnen ademen. Wij zijn hier niet om hulp te vragen, maar om erop te wijzen dat jullie je verantwoordelijkheid niet nemen.”, aldus Kretã Kaingang.

Harde maar zeer terechte woorden van boze inheemse leiders over de hypocrisie van onze EU-bobo’s!

Silent Spring

Volgende tekst is overgenomen uit de RandKrant, sept. 2019 – jaar 23 – #06

Dit jaar blijft het wel erg rustig in onze wegbermen. op de bloeiende vlinderstruiken en talloze bloemen, zoals margriet en knoopkruid, is geen vlinder, bij of zweefvlieg te zien. Angstaanjagend, want vorige jaren zag je het kleine grut al zienderogen achteruitgaan. En dat zijn uiteindelijk toch de kanaries van de biodiversiteit overal te velde, ook in de Rand.

Er leeft al een tijdje de vrees dat er geen weg meer terug is. Eens de negatieve spiraal een kritisch punt overschrijdt, is het mogelijk definitief gedaan met de natuurrijkdom die we zovele millennia in onze contreien mochten koesteren. Maar nu ziet het er zo akelig stil uit, bijna zoals Rachel Carson het in 1962 treffend beschreef in haar boek Silent Spring.

Het lijkt steeds meer die kant op te gaan, en dat op slechts een paar tientallen jaar tijd. De meeste gewone soorten als de kleine vos laten het tegenwoordig zwaar afweten. Je ziet ze echt nergens meer. En zeggen dat het veertig jaar geleden onze meest algemene dagvlinder was. Het landschap is leeg, de bloemen weg, en daarmee ook de insecten die er moeten van leven. In hun spoor volgen de vogels (waar zijn de mussen gebleven?) en de zoogdieren (het kersverse wolvengezin op het militair domein in Leopoldsburg gaat de meubelen niet redden). Nooit gedacht dat ik dit zou meemaken. Wel dus. Benieuwd wat komende jaren nog zullen brengen.

TEKST Herman Dierickx

De achteruitgang van onze biodiversiteit is iets dat we dagelijks zien en aanvoelen, toch gaf dit mij nog een rilling toen ik het las…