Hopelijk wordt Corona een ‘game changer’

Hier lezen jullie over de kritische maar zeer terechte blik van Johan Sanctorum op de Corona-actualiteit, en dit is mijn korte filosofische kijk op de zaken:

Corona gunt onze Aarde eindelijk wat rust, wat tijd om op adem te komen en biedt onze maatschappij op steroïden een moment van bezinning. Hopelijk (ijdele hoop, dat weet ik) trekken onze politici hieruit de juiste conclusies.

Technologie- of systeemfout?

‘Wie afstevent op de afgrond moet van koers veranderen, niet (alleen) van motor.’, weeral een zalige afsluiter van Kris Peeters van dit zeer interessant artikel.

De Andere Kris Peeters

De voorbije weken in de media:

  • “kleine auto’s gaan eruit, want autobouwers verdienen meer aan grote auto’s” (in De Standaard)
  • “de SUV bekoort steeds meer klanten, hoe komt dat toch?” (in zo wat alle media) “Omdat de klanten houden van de gemakkelijke instap, het overzicht over het verkeer, het gevoel alles onder controle te hebben en het idee overal te kunnen rijden” is dan één verklaring. Dat autobouwers meer verdienen aan SUV’s een andere. (zie bijvoorbeeld: Autowereld)
  • “het gaat Mercedes even niet voor de wind. DE CO2-uitstoot en bedrijfskosten zijn te hoog, de operationele winst quasi gehalveerd.” Maar: “het goede nieuws is dat Mercedes zijn SUV-gamma uitbreidt met een compacte 7-zitter (…). De GLB lijkt een nieuwe bestseller in wording.”  (in Knack)
  • Elon Musk stelt de Tesla CyberTruck voor. Zoals alle Tesla’s (inclusief de ‘kleine’ Tesla 3: top van 210km/u, in 5,9 seconden naar 100km/u, 1,6 ton…

View original post 1.099 woorden meer

Druifkracht, schone energie als streekproduct

Een goed jaar geleden stapte ik mee in een avontuur, we zouden in de Druivenstreek een burgercoöperatie oprichtten met als doel energie te besparen en lokaal duurzame energie op te wekken. Sinds dinsdag 17 december 2019 zijn we officieel van start gegaan onder de naam Druifkracht. Investeer mee in onze toekomst en word coöperant van Duirfkracht! Meer informatie op www.druifkracht.be. Klik op de foto hieronder om het artikel te lezen op HLN.

De leden van Druifkracht zetten hun krabbel bij de notaris zodat de burgercoöperatie officieel een feit is. (HLN)

Lang leve de kerstmarkt! Of toch niet?

Het is weeral de periode van het jaar dat iedereen naar kerstmakten afzakt. Afgelopen maandag ben ik voor het eerst met de collega’s van het werk naar de kerstmarkt op het Brouckèreplein geweest, Winterpret (2019) verzekerd!

Kerstmarkten… dat laat mij koud. Kou lijden met een glühwein in de hand, niets voor mij. Aan het andere extreem heb je mensen die heel het land afreizen om toch maar geen kerstmarkt te moeten missen. Maar zijn kerstmarkten nog van deze tijd vraag ik mij af. Ik ging mee met de collega’s, zag en droop vol teleurstelling af.

Toen we op de kerstmarkt aankwamen zag ik meteen de ijspiste. Tegenwoordig is het gewoon zo, een kerstmarkt dat zich een beetje respecteert heeft een ijspiste. Het was intussen rond de 10 graden, ideaal weer voor een ijspiste dacht ik! Een ijspiste lijkt mij enkel nuttig en gezellig in steden waar het tijdens de winter vriest, maar dat is misschien een rare gedachtekronkel van mezelf… Hier in België trekt men zich daar duidelijk niets van aan, ook bij 20 graden moet en zal een kerstmarkt van enige omvang een ijspiste hebben! Voor een ijspiste moet de klimaatproblematiek maar even in de koelkast. Alles moet wijken voor de gezelligheid, dat is duidelijk.

Kom, we gaan iets eten en drinken! Oh tof, recycleerbare bekers! Maar even later zag ik dat er ‘Winterpret 2019’ op de beker stond gedrukt. Waren deze bekers maar éénmaal recycleerbaar? Wie zal het zeggen…

We zetten ons neer op een bank onder een afdak om onze lekkere kerstmenu te verorberen. Ik had het ineens veel warmer en keek eens rond mij. Inderdaad, onder het afdak waren warmtelampen aangebracht. Zie mij hier nu zitten op een kerstmarkt met een ijspiste, ‘recycleerbare’ bekers en een warmtelamp boven mijn hoofd… en dan moet ik dit nog gezellig vinden ook.

Ja, ik heb het moeilijk met kerstmarkten. Kerstmarkten zijn voor mij energieverslindende ontmoetingsplaatsen die enkel dienen om de economie in de eindejaarsperiode nog een extra boost te geven. We hebben onze Aarde al een jaar lang uitgeperst en dan moet ze nog eens die zeer belastende eindejaarsperiode zien door te komen. Het eindejaar moet vooral gezellig zijn, en als we daarvoor onze planeet nog eens extra moeten uitwringen, awel, dan doen we dat! Denk maar aan de vele onnodige cadeaus/gadgets die worden weggeschonken onder collega’s, vrienden en familieleden, pakjes die rechtstreeks de vuilbak in gaan of die daags nadien op een online-site te koop worden aangeboden. Denk maar aan de vele themafeestjes die met nieuwjaar worden georganiseerd. Dit jaar zal het voor mij ‘retro’ zijn, maar ik ben niet van plan om mij iets aan te schaffen dat ik maar één keer zal aandoen, dus zal ik met nieuwjaar de saaie gast zijn die uit principe niet wil meedoen, het zij zo :-). Denk maar aan alle mensen die er elk jaar een wedstrijd van maken om hun tuin zoveel mogelijk te versieren, daarbij komt nog het opbod tussen de gemeenten, niemand wil onderdoen voor zijn buur(gemeente). En dan heb ik het nog niet over de massale steriele kerstboomplantages die nodig zijn om al onze huiskamers sfeervol in te richten, de mensen die met het vliegtuig op vakantie trekken, de pakjesdiensten die miljoenen kilometers moeten afleggen om alle cadeautjes tijdig onder de kerstboom te krijgen, de verhoogde vleesconsumptie, … Elk jaar sneuvelen records van het aantal betalingstransacties en verzonden berichtjes tijdens nieuwjaar. Het lijkt alsof een eindejaar enkel geslaagd is als deze records worden verbroken. Waar gaat dit naartoe?

Laat ons dus de eindejaarsperiode op een sobere manier vieren, op een manier waarbij onze Aarde ook wel bij vaart. Ik wens onze planeet alvast een zalige kerst en een gelukkig nieuwjaar, en dat het in 2020 beter moge worden dan in 2019, schol!

‘Wij betalen met ons leven voor jullie handelsverdrag’

Of hoe de EU met haar onbezonnen handelsverdragen chaos en oorlog aanwakkert in de rest van de wereld. Het volledige artikel lezen jullie hier.

Kort samengevat: in de Amazone komen regelmatig confrontaties voor tussen illegale bomenkappers en inheemse bos beschermers, daarbij komen vaak mensen om. Een groep inheemse leiders uit Brazilië voeren nu campagne in Nederland met de boodschap ‘Inheems bloed: geen druppel meer’. Het Bolsanero-regime krijgt een veeg uit de pan maar wij ook! De actievoerders spreken over een geïnstitutionaliseerde genocide die moet stoppen maar die wij mee helpen in stand houden door het ondertekenen van handelsverdragen à la EU-Mercosur-handelsverdrag. Volgens de delegatie pakt het EU-Mercosur-handelsverdrag dramatisch uit voor hun leefgebieden. “Mercosur betekent dat wij moeten wijken voor landbouw”, zei Alberto Terena. “De prijs van dit verdrag is ons leven. Denk dus goed na.”.

Kretã Kaingang voegt eraan toe: “Moedeloos word ik er van. Wij zijn hét voorbeeld dat uw houding niet is veranderd. Jullie willen vechten tegen klimaatverandering. Jullie willen de Amazone beschermen, zodat jullie hier vrij kunnen ademen. Wij zijn hier niet om hulp te vragen, maar om erop te wijzen dat jullie je verantwoordelijkheid niet nemen.”, aldus Kretã Kaingang.

Harde maar zeer terechte woorden van boze inheemse leiders over de hypocrisie van onze EU-bobo’s!

Silent Spring

Volgende tekst is overgenomen uit de RandKrant, sept. 2019 – jaar 23 – #06

Dit jaar blijft het wel erg rustig in onze wegbermen. op de bloeiende vlinderstruiken en talloze bloemen, zoals margriet en knoopkruid, is geen vlinder, bij of zweefvlieg te zien. Angstaanjagend, want vorige jaren zag je het kleine grut al zienderogen achteruitgaan. En dat zijn uiteindelijk toch de kanaries van de biodiversiteit overal te velde, ook in de Rand.

Er leeft al een tijdje de vrees dat er geen weg meer terug is. Eens de negatieve spiraal een kritisch punt overschrijdt, is het mogelijk definitief gedaan met de natuurrijkdom die we zovele millennia in onze contreien mochten koesteren. Maar nu ziet het er zo akelig stil uit, bijna zoals Rachel Carson het in 1962 treffend beschreef in haar boek Silent Spring.

Het lijkt steeds meer die kant op te gaan, en dat op slechts een paar tientallen jaar tijd. De meeste gewone soorten als de kleine vos laten het tegenwoordig zwaar afweten. Je ziet ze echt nergens meer. En zeggen dat het veertig jaar geleden onze meest algemene dagvlinder was. Het landschap is leeg, de bloemen weg, en daarmee ook de insecten die er moeten van leven. In hun spoor volgen de vogels (waar zijn de mussen gebleven?) en de zoogdieren (het kersverse wolvengezin op het militair domein in Leopoldsburg gaat de meubelen niet redden). Nooit gedacht dat ik dit zou meemaken. Wel dus. Benieuwd wat komende jaren nog zullen brengen.

TEKST Herman Dierickx

De achteruitgang van onze biodiversiteit is iets dat we dagelijks zien en aanvoelen, toch gaf dit mij nog een rilling toen ik het las…